TS-Columns

Kisme Yo�mi?

Sun, 27 Nov 2011 10:49:19 +0000

Kisme Yo�mi?

Y�llar �nce, bir konferans�nda Engin Noyan �Kisme Yo� mi?� adl� bir f�kra anlatm��t�. F�krada adam�n biri u�urumun kenar�nda y�r�rken birden dengesini yitirerek u�urumdan yuvarlan�r. Sarp kayal�klardan ��km�� olan k��k bir a�aca son anda tutunur. Biraz kendine geldikten sonra ba�lar ba��rmaya, �kisme yo� mi, kisme yo� mi?� Ama hi�bir cevap gelmez. G�nlerce bu adam o a�a� dal�na tutunarak ve �kisme yo� mi?� diye ba��rarak bir yard�m bekler. Art�k g�c� t�kenmek �zeredir. Hi� umudunu yitirmemesini ve azmini takdir eden Allah, son bir kez zorlukla �kisme yo� mi?� diye ba��ran adama seslenir. �Ey kulum, ben kainat� ve i�indekileri yaratan Rabbin Allah��m! Umutsuzlu�a d��memi� olman� ve azmini takdir ediyorum. Bundan �t�r� �imdiye kadar ki b�t�n g�nahlar�n� afediyorum. Dedi�imi yaparsan seni kurtaraca��m ve felaha ereceksin. �imdi ellerini b�rak, seni direk cennete g�nderece�im!� der Allah. Bir m�ddet �a�k�nl�k ya�ayan adam, biraz d��n�r ve �Ba�ka Kisme Yo� mi?� diye ba��r�r.

F�kra hem g�ld�ren, hem de d��nd�ren cinsten. Her g�n ellerini b�rak ve direk cennete gideceksin diyen nice i�aretle kar��l�yoruz. Ama bu d�nyaya s�k�ca tutanan ellerimizi bir t�rl� ��zm�yor, Rabbimizin bize Cennete giden yolun rehberi olarak g�nderdi�i Kuran� hayat�m�za ge�irmeye �al��m�yoruz. Bunun yerine ba�ka kimselerden veya �eylerden medet umuyoruz. Hem bu d�nyada istedi�imiz gibi, en az�ndan rahat�m�z� bozmadan�ya�ayabilmemizi sa�layacak, hem de bizi cennete g�t�recek sihirli re�eteler sorar�z ba�kalar�ndan. G�nde �u kadar kez �u c�mleyi tekrar edersen kesin cennetliksin der o birileri. Ya da sen meraklanma, kalbinde bir bu�day tanesi kadar bile iman varsa muhakkak cennetliksin, hi� rahat�n� bozmana gerek yok derler. Allah insana seslenir, ama insan hesab�na gelmedi�i i�in hep �ba�ka kisme yo� mi?� der.

Her zaman bir mazeretimiz vard�r. ��imiz, okulumuz, e�imiz, �ocuklar�m�z, babam�z, annemiz, teyzemiz, day�m�z, halam�z, kap� kom�umuz, arkada�lar�m�z, duygular�m�z, ihtiya�lar�m�z. Hep bir�eyler veya birileri daha �ncelik veya aciliyet arzeder. Hep biraz sonra deriz, �imdi �u var ama onu yapt�ktan sonra kesin deriz ve erteleriz. Sanki bir yerlerden ondan sonras�na kadar ya�ayaca��m�za dair kesin delil veya g�vence alm��z gibi.

Kimi ve neyi erteledi�imizin ne kadar fark�nday�z acaba? ��nk� fark�nda olabilmek, fark� ortaya koymak, fark� ortaya koymak bilmek, bilmek ise bir ger�e�e teslim olmak demektir. Biz O Ger�ek�e, Hakk�a teslim olabiliyor muyuz ger�ekten? Biz O�nun fark�nda m�y�z ger�ekten? Di�erlerinden fark�n� ortaya koyup, �nceli�in hep O�nda olmas� gerekti�ini g�r�p, buna teslim oluyor muyuz?�Yani O�na ger�ekten iman ediyor muyuz? Yoksa, bu Hakk��n ger�ekten fark�nday�z ama i�imize gelmedi�i i�in �ba�ka kisme yo� mi?� mi diyoruz?

Gurbette yasayan Turk gencliginin gelecegine dair.. Turkcemizin onemi

Tue, 20 Sep 2011 04:29:40 +0000

Bu gunlerde sayin Abdullah Gul esi Hayrunnisa hanim ile birlikte Almanyaya bir ziyarette bulunuyor.
Almanyaya ve aslinda tum avrupaya maddi imkansizliktan dolayi calismaya gelen biz gurbetcilerin 50nci yildonumunun kutlamalarini kapsiyor bu ziyaret.

Cok ilginctir... Arastirmacilar yurt disinda yasayan bir azinligin 5 nesil sonra hakim kulture tamamen asimile olup ayak uydurdugunu savunuyor. Hollandada yasayan Turkler ise su andaki haliyle 4. nesile hamile. Bu iki nesil sonra, yani asagi yukari 2050 senesinde bizlerin tamamen asimile olacagi anlamina mi geliyor???

Yazimizin devamini daha iyi kavrayabilmek icin bir kac tabiri aciklamanin faidesi var.
Birden fazla kulturun uzun bir zaman diliminde iletisim halinde olmasina akkulturasyon (acculturatie) ismi veriliyor. Bu akkulturasyon gurbetci acisindan 4 farkli gelismeyi beraberinde getirebiliyor. Gurbetci zamanla hakim kulture kayitsiz sartsiz ayak uydurup asimile oluyor (asimilasyon), gurbetci sirf kendi kulturunu ve dinini benimseyip hakim kulturu ret ediyor (separasyon) veya gurbetci iki kultur arasinda bocalayip ikisinede ayak uyduramiyor.. iki arada bir derede kaliyor (marjinalizasyon).
4ncu ve son opsiyon ise entegrasyon, suphesiz cok duyulan bir tabir. Entegrasyonun asil manasi kendi kultur ve dininden taviz vermeden hakim kulture ayak uydurmak.

Arastirmalar, basarili entegrasyonun yabanci bir ulkede yasayan azinlik icin en iyi neticeler meydana getirdigi ve bu azinligin daha mutlu oldugu dogrultusunda sonuclar acikliyor.
Mutlu bir Turk nesli icin basarili entegrasyon sart, dolayisiyla Turk kulturunun ve dininin korunmasi sart ve Hollandaya ayak uydurulmasi sart. Bu somut olarak (dil bakimindan) Turkcenin ve Hollandacanin iyi kullanilmasi anlamina geliyor. Hollandada yasayan son Turk neslinin Turkce diline ne derecede hakim olduguna baktigimizda ise korkutan ve ayni zamanda aci veren bir tabloyla karsilasiriyoruz. Oalt in (ilk okulda yabanci dillerde egitim) 2004den bilitibar kaldirilmasi suphesiz bu aci tabloya etki yapan faktorlerden birtanesi.

Dil bir toplumun ruh aynasidir, sah damaridir. Dilinden mahrum bir toplum yok olmaya ve cogunlugun (hakim kulturun) arasinda erimeye mahkumdur, Kendi benligini korumayan bir toplum huzursuz bir toplumdur ayni zamanda.
Fasli gencligin ibretlik durumunun altinda yatan en buyuk sebep kendi dillerinde bir kitabi acip okuyamadiklaridir. Hollanda da yasayan faslilarin buyuk bir cogunlugu berberdir ve berberlerin yazisi yoktur. Fasli genclerin iki kultur arasinda bocalamasi (marjinalizasyon) veya Hollandalilara karsi asiri kin gutmesi (separasyon) nin sebeplerinden birtanesi kendi kulturlerini yeterince arastirip anlayamadiklaridir.

Turk toplumu olarak asagi yukari elli senedir Hollandada yasiyoruz. Dedelerimizin gibi bizler burada ayak isleriyle meskul degiliz. Buranin yerlisi olmusuz artik. Egitim gorup kariyer yapmak ust duzey mevkilerde gorev yapma hayalleriyle hayata devam ediyoruz belkide. Fakat, kariyer yapacagiz derken sah damarimizi, ruh aynamizi ihmal etmeyelim. Cocuklarimizin kulturlerlerini ve dinlerini ogrenmelerine anahtar olan Turkceyle bagini kesmeyelim. Turkceyi evvela biz en iyi derecede ogrenip, gerekirse ders alip, cocuklarimizinda ders almalarini saglayalim.
Dunyanin dort bir yaninda Turkce ogreten egitim merkezleri acilirken bizler Turkceyi unutabilirmiyiz? Bu yakisik olurmu?

Netice olarak sunlar soylenebilir, 2050 yilinda Hollandada Turklerin tamamen asimile olup olmayacagi Turkce dilinin konusulmasina ve ogretilmesine bagli. Asimile tehlikesi kapinin agzinda. Gereken tedbirler alinirsa entegrasyon yolunda guzel adimlar atilabilir. Ebeveynlere ve ozellikle biz genclere buyuk gorevler dusmekte diyorum...

Ayni derdi dert edinen arkadaslar vardir mutlaka.. bu arkadaslar benimle pm yoluyla irtibat kurabilirler..

Tozu dumana katmak

Wed, 24 Aug 2011 04:17:50 +0000

“A’dan B’ye giden yoldan çok, A’ya nas�l ula�t��m�z�n sorgulanmas� önemlidir”
W.H.Gispen, Utrecht Üniversitesi emekli rektörü, 2010 Utrecht

�� çevresi neysede, aile ve arkada� çevresinde ba�ar�l� olmak önemsenir. Herkes ister istemez ba�ar�l� birilerini tan�mak, faydalanmak ve al�� veri� etmekle u�ra��r. Onlar kazan�yor, bende kazanabilirim, ve sonucunda beraber kazanal�m. Genellikle ben kazanay�m o kaybetsin ve ben kaybediyorsam oda kaybetsin’den daha uzun solukludur bu “kazan kazand�r” hâli. Kimilerine göre ba�ar�l� olman�n yegane yoludur. Son ihtimal, �irketin piyasas�na çomak sokacak nitelikte olan, “Kaybederek kazand�r” yoludur ve delilikle özde�le�ip izleri tozlu dumanl� ve puslu hava içerisinde görünmez olup unutulmu� vaziyette ke�fedilmeyi bekliyor.

Ba�ar� hakk�nda bir çok seminer, çal��ma atölyesi, fikir kulübü gibi etkinliklerin ve büyük laflarla ses getiren �ah�ahal� rehber kitaplar�n hepsinin amac� piyasaya kat�l�mc� yeti�tirmek. Piyasan�n pazar�na kat�lan rekabet eden ve al�� veri� yapanlard�r bunlar. Pazar� bilen ve hakedenler, pazarc�l��a terfi ederler. Pazarc�l�ktan terfi edenlerde piyasan�n dizginlerini ele almak için �irkete geçerler. Yar��mac�lar yeti�tirilirken ko�tura ko�tura, dört nala yeti�tirilmesine özen gösterilir. Hayat�n h�z�na yeti�mek gerekir ve duran� kimse sevmez. Hazin bir gerçektirki durmadan, duraklamadan dü�ünmek mümkün de�ildir. �irketin h�zl� i�lem ve süratli dönü�üme gösterdi�i özen bunda sakl� olsa gerek.

Ko�mas�na ko�uyoruz, ama nereden nereye ko�uyoruz, niçin ko�uyoruz ve kimlerle ko�uyoruz? Durup dü�ünmek gerek. Dü�ünmek için duranlar, veya bir �ekilde durdu(ruldu)�u için dü�ünmeye itilenler ötelenirler. D��land�klar� için yar��n uza��nda kal�rlar ve arkadan görürler tozu dumana katanlar� ve tozda dumanda kalanlar�. Ön s�rada yar��anlar tur bindirir ve toza dumana kar��t�r�r arkadan gelenleri, dumanda bo�ulup hezimeti göze alamayanlar bundan dolay� yoldan çekilir. Çaresizlikle bahanelere s��nmak böylece kamç�lanan ko�u�turmalar�n getirdi�i bunal�mlar�n muhtemel sonuçlar�ndand�r.

Y�llar önce bunal�ml� geçirdi�im ve bocalad��m bir dönemde tan�d��m “ba�ar�l�” birisi bana “Sen geç kalm��s�n, hemde çok geç kalm��s�n” demi�ti. Bu söze içerlemi�tim fakat söyleyenin iyi niyetinden �üphem yoktu. Elimden ak�p giden f�rsatlaram� yanay�m, o dönemdeki ataletimemi yoksa çizilen ba�ar� portresini özümsemekte çekti�im güçlü�e mi? Ko�u yolunda yar��ta arkalarda kald��m için toz duman içerisinde kalm��t�m. Ç�rp�nmakla ne toz giderilir ne de duman, bilakis hem toz havada yay�l�r hem duman� dahada tüttürür. Çaresiz durmak gerekliydi ve öylede oldu, durdum ve �a�k�nl�kla dü�ünmeye itildim. Dü�ündüm desem büyük lokmay� yutmaya kalk��m�� olurum, benimkisi dü�ünmekten çok dü�lemekti. Duraklama zaman�ndan bir süre sonra tozda dumanda duruldu, arkamdan öne do�ru geldi�im yol göründü, sorular yan�t�n� buldu. Yan�tlar orac�ktayd�, sadece ba� döndürücü ivedilikten kaynaklanan ko�u�turmacan�n getirdi�i kalabal�ktan ve tozun duman�n mu�lak havas�ndan olsa gerek zorland��m anlarda görememi�tim.

Velhâs�l�kelâm ba�ar�ya uzan�rken öncelik ne yeni bir yol bulmakta, ne yeni bir yol yapmakta, nede tamamiyle yoldan çekilmekte. Hay�r öncelik geldi�imiz yolu ke�fetmek olmal�.

D�N��

Tue, 10 May 2011 13:43:14 +0000

D�N��

Her yanl�� yapt��m�zda, en ba�a d�n�p, her �eye ba��ndan ba�lamak isteriz. B�ylece geriye d�n�p bakt��m�zda, bizi yanl��a s�r�klemi� oldu�una inand��m�z yol ayr�mlar�m�zda di�er y�n� se�erek, bizi yanl��a iten se�imlerimizi d�zeltmenin m�mk�n olmas�n� dileriz. Ne yaz�k ki, zaman ve dolay�s�yla hayat, geri d�nd�r�lemez ve yapt��m�z yanl��lara olan pi�manl��m�zla ba� ba�a kal�r�z. Bu pi�manl�k anlar�nda, belki yap�p ettiklerimizi geri d�nd�remeyiz, s�ylediklerimizi geri alamay�z, ama o karar anlar�ndan itibaren yollar�m�z�n ayr�ld��, ili�kilerimizin kesildi�i ya da seyrekle�ti�i dostlar�m�za, arkada�lar�m�za, akrabalar�m�za ve sevdiklerimize geri d�nebiliriz d��ncesiyle, utana s�k�la ve fakat umutla onlara ko�ar�z.

Onca zaman yapamad��m�z veya yapmad��m�z her g�zel �eyi, s�yleyemedi�imiz her g�zel s�z� onlara s�yleyece�imizin karar�n� veririz. Onlardan esirgedi�imiz b�t�n sevgi ve ilgiyi verece�imizi ve onlardan da, asl�nda ne kadar �zledi�imizi yeni fark etti�imiz, o b�t�n sevgi ve ilgiyi ald��m�zda eri�ece�imiz mutlulu�u hayal ederiz. Ge�mi�te ya�am�� oldu�umuz b�t�n g�zellikler g�zlerimizin �n�ne gelir ve kalbimizin en derinliklerinde sakl� bulunan o anlar�n b�t�n duygular� yeniden y�zeye ��kar. Hatalar�m�z�n veya yan�lm��l�klar�m�z�n �z�nt� ve pi�manl�� yerini umut ve sevgiye b�rak�r. T�pk� bir �ocu�un hayatta kar��la�t�� her engel ve zorluktan sonra annesine sar�larak, ba��n� onun dizine koyarak saadet buldu�u gibi, biz de onlara d�nd��m�zde saadet bulaca��m�za inan�r�z.

Evet, belki bu s�re zarf�nda onlar� �zm��, belki incitmi� olabiliriz. Ama dostlar�m�z ve sevdiklerimiz de�iller mi onlar, bizleri muhakkak ba��rlar�na basacaklard�r. Hatta bize nerede kald�n, neden bu kadar geciktin, diye i�erleyeceklerini d��n�r�z. Bizi onlar da �ok �zlemi� olacaklar ��nk�. Onlar da s�k s�k eskiden ya�ad�klar�m�z� hat�rlay�p, “ke�ke, ke�ke bunlara hi� ara verilmemi� olsayd�, ke�ke bunlar� ya�amay� devam edebilseydik, ke�ke o �imdi burada olsayd�” diyorlard�r, ��nk�. Bu �zlem ve sevgi b�t�n hatalar�n aff�n� sa�layacak, bizi bu noktaya sevk eden sebep ve saikler ile yap�lanlar�n nedeni olan, o kutsal veya �nemli ama�lar�n anla��lmas�n� ve dolay�s�yla bizim anla��lmam�z� kolayla�t�racak diye d��n�r�z.

Hatalar�n kendimize d��en pay� i�in �z�r beyan etmemizin gerekti�ini kabulleniriz. Af dilememizin gerekebilece�ini bile g�ze al�r�z. Hatta yapt�klar�m�z�n, yap�ld�� andaki �artlar ve sebepler i�erisinde me�ru oldu�una veya muhatab�m�z�n da masum olmad��na inand��m�z halde, o dostluk ve ili�kilerin tamiri i�in bu �z�r beyanlar�ndan ve af dilemelerden ka��nmamak gerekti�ine karar verir baz�lar�m�z.

�zlem, sevgi ve umutla en ba�a d�nmeye karar veririz. Fakat g�zden ka��rd��m�z, art�k ba�ta olmad��m�zd�r, b�rakt��m�z hi�bir �eyin kendi yerinde olmad��, herkesin yoklu�umuza al��t�� ve kendi hayat�na devam etti�idir. Eskiden hep beraber zevk ald��m�z �eylerden art�k zevk almad�klar� ve dolay�s�yla �zlemiyor olabilecekleri de akl�m�za gelmez. ��nk� belki de onlardan sadece biz zevk ald��m�z i�in, onlar da zevk al�yorlard�. Ama biz olmad��m�z anda o �eyler de anlamlar�n� yitirebilir. Klasik tabiriyle, k�pr�n�n alt�ndan �ok sular akm��t�r ve art�k hi�bir �ey eskisi gibi de�ildir. Sanat��n�n �u g�zel s�zlerinde ifade etti�i o hazin duruma d��eriz;

“Ben emekli Kerem’im, Asl�’m dijital olmu�,
Gizlice bulu�tu�umuz yerler, katl� otopark olmu�.”

Onlar�n kendi, yanl�� veya do�ru, se�im ve kararlar�yla hayatlar�na ba�ka y�nler verebilmi� olabilecekleri akl�m�za gelmez. Bu uzakla�man�n yeg�ne sorumlusu olarak kendi yol ayr�mlar�m�z� g�r�rken, bu ayr�l�klar�n derinle�mesinde onlar�n da kararlar�n�n, hatalar�n�n ve yanl��lar�n�n, yani onlar�n da yol ayr�mlar�n�n etkili oldu�unu g�zden ka��r�r�z. Bu y�zden eskiye hemen d�nebilece�imizi san�r�z. Oysaki ayn� yol ayr�mlar�nda biz onlarla olmamay� tercih etti�imiz gibi, ayn� zamanda onlar�n da bizimle olmamay� tercih etmi� olduklar� akl�m�za gelmez. Asl�nda bizim kendi tercihlerimizle uzakla�t��m�z yerde art�k onlar�n da durmad��, ba�ka yerler tercih etmi� olabilecekleri ihtimalini ise tamamen g�z ard� ederiz. ��nk� onlar� ger�ekten �zl�yoruzdur ve olan bitenden kendimizi sorumlu g�rerek d�nmek ve her �eyi tamir etmeye �al��mak, onlar�n da hatal� oldu�unu d��n�p hatalar�n� g�r�p kar��l�kl� af dilenmesini sa�lamaktan daha kolaym�� gibi g�r�n�r bize. Fakat olanlar�n sorumlulu�unu �stlenerek �z�r beyanlar�nda bulunmak, sizin m�tevaz�l��n�za yorumlanmaz, aksine hakl�l��n� kabul ettirmi� oldu�unu d��nen ve bundan i�ten i�e haz alan insanlar�n y�z ifadeleriyle kar��la��rs�n�z. Bekledi�iniz o hikmetli davran�� insanlar�n �o�unun g�steremeyece�i ger�e�ini unutmu�sunuzdur, ��nk� hikmetten nasip alabilmek i�in �ok �ey feda etmek gerekir. Bu fedak�rl�klarda ise ne yaz�k ki �ok az insan bulunur.

D�nm��s�n�zd�r, fakat d�nd��n�zde bulaca��n�z� d��nd��n�z �eyler ve ki�iler birka� ki�i hari� art�k orada de�ildir. Art�k herkes kendi hayat�n� ya��yordur. Sizden beklenen de kendi hayat�n�z� ya�aman�z ve durumu kabullenmenizdir. Birka� ger�ek dost d��nda umut ba�lad��n�z herkes sizi hayal k�r�kl��na u�rat�r. ��te o anda, dostluk ve arkada�l�k aras�ndaki s�zl�klerin anlatamad�� anlam fark�n� kavrars�n�z. B�t�n ya�an�lan bu hayal k�r�kl�klar�na katlanman�z neticesinde size verilen �d�l, ger�ekten sizi kimlerin sevdi�i ve ger�ek dostlar�n�z�n kimler oldu�unu anlamakt�r. Bu ise ya�an�lan her �eyin ya�anmaya de�er ve hi�bir �eyin bo�una ya�an�lmam�� oldu�unu size bir kez daha fark ettirir.

9 Mart 2011

Depresyona sokan meslek, sizce?

Tue, 10 May 2011 08:33:46 +0000

Depresyona sokan meslek, sizce?

Bu sabah uyandim, yorgunluguma uykuyada kafi gelmemis olacakti ki calan saatimi hayal kirikligina ugramis gibi kapattim ve yastigimin altina koyup uykuya devam dedim. Elbette olacak is degildi ve zar zor derhal ayaga kalkmak zorundaydim.
Gazete-dergimi alip yola koyuldum, ilk sayfada actim aynen benimde baslikta yazmis oldugum gibi ''Depresyona sokan meslek'' diyordu. Ben bu kategoride oldugum icin zaten ne oldugunu biliyordum ama merakla actim okudum.

Cok eski ve klasik bir meslektir, yunanli ilimadaminin Hippokrat bu alanda ''grondlegger'' olarak adlandirdigi ve hemen ilk akla gelen isimdir. Ayrica Islami TIP'tada hic bir Islam alimi Hippokratin yapmis oldugu etik tibba verdigi hizmeti inkar etmezler. Amma velakin Hippokratin yazmis oldugu bir cok eserdede hatalar, dogru bilinen yanlislar ve butun bunlardan esinlenerek dogruyu hedef koymus hekimlerde yine ISLAM alimlerinden olmustur. Ornegin Ibn-i Sina..
Hippokrata tevazu ve saygi ile anmayi yine eksik birakmadiklarinin bir gercegidir.

Hippokrat dedik evet ? Sizde anladiniz eski terimlerle HEKIM, yeni terimlerle Doktor dedigimiz kutsal mesleklere sahip meslektaslarim.

Sunu biliyormuydunuz? 6 ay bilginizi up to date yapmazsaniz siz artik eskimis bir doktorsunuzdur. Tip surekli ilerleyen bir alan, yerinde durmayan, bilginizi bu yeniliklerle surekli okumak, kendinizi gelistirmek, bilgileri takip etmek zorunda oldugunuz bir yerdir. Dolayisiyla Mukemmelliyetciligin hat safhada olan oldugu bir alandir.
Cogu doktorlarada; ''Hasta, hastasi'' diyede bu yuzden denilirmis. Cunku ne pahasina olursa olsun, hastasini iyilestirmek isteyen doktorsunuzdur.
Is saatiniz doldu; ''Ben telefonumu kapatiyorum, gelenlere cevap vermiyorum'' deme konforunuz bu alanda yoktur. Sayet varsa, iyi bir hekim oldugunuz beklenemez, basiniz dik yuruyemezsiniz!
Merhamet ve vicdani ile adanmis insanlarin meslegidir..dolayisiyla Meslek ASKINIZ'da yoksa siz kaybedilmis bir hekimsinizdir.

Daha bitmedi....

Meslek rolunuzun yaninda birde anne/baba rolunuz ve es olma vardir. Bunlarida eger duzenli bir sekilde yurutmek isterseniz..bu yuk katlanacaktir.

Birde meslek alaninda REKABETi dusunun, elbette bu rekabet size meslektaslariyla olan bir rekabeti dusundurmesin, sayet varsa bu cok saglikli bir durum olmadigi gibi sizide kisa surede basarisizliga iter.
Kendine koydugu hedefe dogru ilerlemek adina bir rekabet diyelim..
30-35 yaslarina dogru rutin egitimini bitirmis bir insandan, elbette cabuk yilginlasmis ruh haline donmek zor degildir. Ama bunlar bizi yildirmamali ve bu zorluklarin hepsini birer ''kamci'' olarak gorursek, umitsizlige dusmemis oluruz.

Siz sadece yaptiklarinizdan degil, YAPMADIKLARINIZDANDA sorumlusunuz. Hata yapmayacaksiniz ama tedavisiz biraktiginiz hastadanda yine SIZ sorumlusunuz..
''Beyin tumoru olan bir hastaya siz MRI cektirmezseniz, hastayi �ldurursunuz!, Ben yoruldum, bir kac hata yapabilirim diyorsaniz, sorumlusunuz! Yapamazsiniz!''

Hem medikal etik hemde mesleki etik..

Kulagima k�pe olmustur;

Ascinin hatasini maydonoz, terzinin hatasini �t�, doktorun hatasini Toprak �rter.

PS: cay molasinda yazmis oldugum, beni hem motive edici hemde yazmanin sifa verdigine inanarak sifami nasiplenmis oldugum icin artik gitme zamani geldigini goruyorum...Hastalar bekliyor

Ik hou van Holland, maar...

Mon, 27 Sep 2010 12:01:54 +0000

Ik hou van Holland, maar....

’Gelooft u mij maar, uithuwelijken wordt ontegenzeglijk afgekeurd binnen het Islamitisch rechtssysteem.’’ ‘’Maak je geen zorgen, de dagelijkse erediensten in onze plaatselijke moskee zijn geen samenzweringsbijeenkomsten tussen suïcidale, niet-westerse hangjongeren en gehaaide Kalashnikov leveranciers.’’ ‘’ Natuurlijk werkt het niet als vrouwen in bourka’s voor de klas gaan staan.’’ ‘’ Moslims pleiten niet voor analfabetisme , noch voor eerwraak’’ ‘’Ja ik heb wel eens honger in de Ramadan en dan stink ik inderdaad wel eens uit mijn mond’’. ‘’Verdorie het was geen grapje, wij leven niet van een uitkering’’. ‘’Hou alsjeblieft op, niemand in mijn directe en indirecte omgeving heeft het ooit overwogen om haar dochter genitaal te verminken.’’ ‘’Flikker toch een end op man, met je jaarlijks wederkerende k.tvragen ‘’.

Uit innerlijke dwang maar voornamelijk ook uit automatisme blijf ik over het algemeen beleefd reageren op diep kwetsende en intellect vernietigende vragen over mijn geloof, afkomst en levensvisie. Bij te veel herhaling binnen een kort tijdsbestek verlies ik logischerwijs de controle over mijn tong en word dan vervelender dan de tegenpartij. Bij tijd en wijle voel ik me dan zo ten einde raad dat ik maar een potje meespeel.

‘’Yep, mijn man is 55 jaar ouder dan ik en ik heb daar vrede mee, lekker uitdagend zo een doorgewinterde, uitgedroogde grijsaard. Hoe ik hem heb leren kennen? Nou… ik ben, zoals dat hoort, keurig op viertienjarige leeftijd uitgehuwelijkt tijdens een wapenhandel tripje van mijn vader in Dubai (detailhandel is de core business bij ons in de familie, we handelen ook in trendy bourkini’s). Een misskelijkmakend gefortuneerd, lelijk maar vooral afgeleefd olie sheikje heeft om mijn hand gevraagd.
Aanvankelijk had mijn moeder haar twijfels, maar de opluchtende wetenschap dat ik de vierde, minst behaarde en jongste lid van het gezelschap werd en dat mijn hoogbejaarde koning-in-Bentley zo impotent was als wat, heeft haar huivering doen smelten als sneeuw voor de zon. Ook mijn broertjes (17 in totaal) waren blij voor me. Destijds kreeg ik als huwelijkscadeau de som van een termijn kinderbijslag toegestuurd vanuit Nederland. Nu ben ik hier weer even op vakantie, af en toe een week geen huiselijk geweld en de schaafwonden zijn zo genezen. Bovendien heb ik een brief meegenomen voor de koningin..iets met staatsveiligheid ofzo’’

Uiteraard met alle respect voor de oprecht geïnteresseerden. Ik weet dat ik als welopgevoede wereldburger en ruimdenkende Moslima met hart en ziel moet meewerken aan de positieve beeldvorming van het als zondebok aangewezen volk. De centrale post in mijn hersenkamer stuurt dan ook continu seintjes over dat het feit dat de heersende Islamofobie in Nederland niet de wereld uit geholpen kan worden door alle stereotypen, geschetst door vooringenomen Wilders fanaten, aan te dikken, maar ik.heb.soms.gewoon.geen.zin. Ik ben het beu om ‘s ochtends voordat ik de deur uitga een scala aan verbale verdedigingsmechanismen in werking te stellen voor het geval dat ik weer geconfronteerd word met interculturele opfok-communicatie. En dat jaar in jaar uit.

Nogmaals, diep in mijn ziel realiseer ik me natuurlijk dat de hedendaagse maatschappelijke realiteit bepaalde verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Vanzelfsprekend hoor ik mijn steentje dan ook bij te dragen aan een geciviliseerde , harmonieuze samenleving. Wat ik echter niet wil is me verantwoorden voor de misselijke wandaden van stel rot-Mocro’s in Gouda, het arrogante gedrag van in drugs kartels verwikkelde troetel-Turken in Amsterdam of geloofsinterpretaties van krankzinnige Taliban-malloten in Afghanistan. Het tast gewoonweg mijn brains aan als ik geduldig moet uitleggen dat wij het afkeuren dat vaders hun dochters vermoorden omdat zij een Hyves account hebben aangemaakt.

Dit gedoe heeft af en toe zelfs effect op mijn toekomstperspectief. Ik portretteer dan in mijn fantasie remigratieplannetjes..iets waar ik tien jaar geleden geen seconde aan zou verspillen. Vervolgens praat ik met een aardige, nuchtere Hollander, kijk wat verder dan mijn enorme Turken-neus lang en breed is, nuttig ik wat thee , denk ik aan Cohen, sla me voor mijn kop dat ik niet boven al dat racistische ongein sta en denk :

‘’ Ik hou van onze tot op de uiterste uithoeken gestructureerde Nederland. Alle Hollanders in de wijde omtrek die intelligent genoeg zijn om niet op een Zionist-geile dwaas te stemmen mogen bij ons samen met Cohen thee komen drinken.’’

In de tussentijd lach ik me suf om de droge Hollands humor op tv, werk ik op een oer-Hollandse instelling met een hoop aardige medelanders en ga ik straks samen met mijn aardige, autochtone overburen eens flink afgeven op populistische politici.’’

Vrouwen en vakantie

Sun, 15 Aug 2010 12:50:00 +0000

Nu het vakantie is wou ik graag het hebben over dit heel bijzonder onderwerp.

Je zou denken dat de vakantie dient ter ontspanning of niet?
*BUZZ!! WRONG! Tenzij je alleen op vakantie gaat. Maar als je met je geliefde partner op vakantie gaat reken er maar op dat je met nog meer stress eindigt dan dat je aan een vakantie begonnen bent.

Als je getrouwd bent is het een nog grotere ramp, want dan kun je niet zo eventjes alleen een vakantie nemen. Mannen en vrouwen begrijpen elkaar thuis al niet, dus waarom zou dat tijdens de vakantie wel lukken. De problemen beginnen immers niet pas op vakantie. Als je op de plek van bestemming bent aangekomen, heb je het ergste al gehad.

De meest problematische fase is de voorbereiding

Het begint al bij het inpakken van de koffers. Terwijl de vrouw circa tweeduizend kledingstukken over verschillende koffers, tassen en rugzakken verdeelt, heeft de man genoeg aan een aantal reserve onderbroeken. Puur voor het geval dat hij zijn basisonderbroek per ongeluk verliest. Wij mannen zitten wat dat betreft heel eenvoudig in elkaar. Primitief, maar wel gelukkig. Temeer omdat we toch de hele dag een en dezelfde korte broek aanhebben. Vrouwen hebben voor de avond echter een veelvoud aan schoenen, jurken, rokken, blouses enzovoort nodig. Wij mannen nemen 1 spijkerbroek mee en dat is voldoende voor veertien dagen.

Alleen al de toilettas van de vrouw gaat het voorstellingsvermogen van de man te boven! De trend gaat in de richting van een tweede en derde toilettas!

Cremetje hier, zalfje daar, flesje aftersun... Vrouwen slepen werkelijk alles mee en dat vereist natuurlijk de nodige plaats - en tijd -bij het pakken. Hier... ik zal jullie een kort fragment laten zien van de inpaklijst van zowel de man als de vrouw:

Man
1x Tandenborstel
1x Broek
1x Reserveonderbroek
1x T-shirt
1x Overhemd
1x Sokken
1x Zwembroek
1x Kaartspel

Vrouw
001x Tandenborstel
001x Elektrische tandenborstel
001x Tandzijde
269x Verschillende tubes creme
118x Aftersunpreparaten
003x Toilettassen
006x Broeken
003x Korte broeken
004x Blouses met lange mouwen
008x Blouses met korte mouwen
006x Rokken
004x Jurken
002x Avondjurken
087x Onderbroeken (slips)
087x BH's
004x Bikini's
003x Badpakken
003x Badslippers (blauw)
003x Badslippers (geel)
003x Badslippers (gebloemd)
004x Balpennen voor ansichtskaarten
001x Leuk reisspel
003x Boeken van sentimentele schrijvers
001x Hoofdkussen voor op het strand*
enz....**

*) wordt nooit gebruikt
**) Er komen nog circa 56 kilo kleren bij. Deze kunnen echter niet op het forum geplaatst worden vanwege ruimtetechnische redenen. Het gaat om uitrustingen voor temperaturen van 14 tot 19 graden Celcius en van 20 tot 29 graden Celcius. Mocht het tijdens de vakantie warmer worden dan verwacht, dan wordt er natuurlijk gewinkeld, totdat het vakantiegeld op is.

Deze lijst betreft enkel en alleen de aangegeven bagage. De handbagage is tot dusver buiten beschouwing gebleven. Met de handbagage gaan vrouwen helemaaaaaaaaaaaaal los! Daar zit alles in wat je ooit nodig zou kunnen hebben of niet. Mijn ex nam zelfs een hele apotheek mee. Niet alleen hoofdpijntabletten en iets tegen misselijkheid...neeeee... we hadden zo veel bij ons dat we in het vliegtuig een operatie zouden kunnen uitvoeren... (als we wisten hoe dat moest)

En broodjes... Ze nam ook broodjes mee voor onderweg. Hallo? Broodjes??? In het vliegtuig kun je altijd iets te eten krijgen. En als je het niet lekker vindt, dan eet ge toch gewoon niet? Mensen kunnen best een paar uur zonder eten. Sommige passagiers zelfs maanden, als je ze wat beter bekijkt. Dat kan een vrouw niet schelen, zij nemen broodjes mee. Logisch ook, want hoe vaak is het niet gebeurd dat een vliegtuig neerstort en je in je stoel zit te wachten en zegt: "Goh, ik zou nu best een broodje gekruide kipfilet lusten met komkommers erop!"

Kortom alles wordt meegenomen. Ik weet ook waarom: omdat wij mannen al die rotzooi mogen dragen! Zo... das pas een goeie begin voor een vakantie!

De Turkse cinema.

Thu, 11 Mar 2010 18:53:18 +0000

Ik heb altijd al gedacht dat de ontwikkeling rond de Turkse cinema parallel loopt met de Turkse republiek. Dit in verband met de vooruitgangen die er geboekt zijn, de Turkse cinema is net als Republiek Turkije ver vooruit gegaan op bepaalde punten en heeft zich ontwikkeld tot een niveau waar het zich mag meten met buitenlandse cinemas. Er zijn zelfs Turkse films die genomineerd worden voor beste buitenlandse film in Amerika en Europa. Op gebied van acteren, regisseren, montage en andere technische dingen zit de Turkse filmindustrie op zijn hoogtepunt, steeds meer films en series worden er gemaakt met een hoger budget en meer special effects.

Vroeger was het gebruikelijk dat vele Amerikaanse films omgetoverd werden in een Turkse versie ervan. Zo is bijvoorbeeld Rambo ook verfilmd in het Turks. De Engelse benaming is Rampage maar de film heet in het Turks Korkusuz. Het is een film dat duidelijk gemaakt is met een low budget want de editing en acteer prestaties zijn van een nog lager niveau dan de scheidsrechters van het voetbal in Turkije, daarnaast is de film puur vermaak en had het geen doel om veel geld op te leveren, regisseren en produceren bleef slechts een hobby. Deze film is overigens 1 van mijn favorieten omdat het onrealistisch als de pest is, ik kreeg huilbuien en krampen in mijn maag van het lachen om bepaalde scenes. Sylvester Stallone zou met pensioen gaan als hij deze film zou zien.

Cuneyt Arkin is een naam die iedereen kent in Turkije. Het is een man die met 1 simpele trap 50 slechterikken neer kan krijgen, altijd de dame in nood weet te redden en werkelijk nooit klappen krijgt. Arkin is de Turkse Steven Seagal maar dan vele malen stoerder want wanneer hij uit is op wraak mag je een enkeltje naar Hawai nemen. Arkin is inmiddels de 50 gepasseerd en doet het rustig aan met bijrollen in simpele films en series. Hij staat ook bekend als George Arkin in het buitenland, dit in verband met zijn film Turkish StarWars. (Dunyayi Kurtaran Adam) Deze film bevatte veel gejatte soundtracks van StarWars en Indiana Jones en werd door Tarantino zelf geprezen door zijn grote onzingehalte, daarnaast werd deze film opgenomen in een lijst van beste cultfilms allertijden. Veel mensen downloaden deze film ook om helemaal dood te gaan van het lachen. In deze film zien we Arkin, die knuffels onthoofd en armen afhakt met een speelgoed zwaard die je bij de Turkse bakker kan kopen voor 5 lira. Arkin zelf zei dat er bijna geen geld was om deze film te maken en ze mensen van de straat plukten om gratis te laten figureren in de film, het budget voor het maken van een film was destijds net zo hoog als de prijs van een hedendaags broodje shoarma. Arkin verdiende zelf geen kont aan deze films en had daarom naast acteur zijn nog een ander beroep, hij was afgestuurd in medicijnen en was ook een gerespecteerde arts. Zelf zag hij zijn loopbaan als acteur meer als een hobby dan als beroep; "Ik vind al die aandacht wel geinig, dit is meer een hobby voor me, ik acteer niet voor geld, ik hou ervan om mensen te vermaken."

Cetin Inanc was de regisseur van deze film en zei dat het hem niets kon schelen dat zijn film veel afgekraakt werd; "Zou jij je gehandicapte zoon kunnen opgeven? Deze film is als een zoon voor me, een stukje van mij." Inanc stond overigens bekend als de Jet regisseur, dit was omdat hij in staat was om in 1 maand 30 films te schieten. Om deze redenen was Arkin om de dag op een andere set te vinden, met meer dan 300 films in 15 jaar tijd heeft Arkin een wereldrecord op zijn naam staan.

Het drama gehalte in Turkse films is ook altijd torenhoog, in elke film moeten er vrouwen in nood gered worden uit de handen van besnorde Turkse misdadigers, deze heldendaden worden verricht door Cuneyt Arkin of Kadir Inanir, beide heren zijn populair bij de vrouwen en een voorbeeld voor de mannen. Iedereen wilde vroeger zoals Arkin of Inanir zijn. In sommige drama films sterven zowel de held als de vrouw waardoor de kijker met een gemengd gevoel achterblijft, we krijgen dan heel erg groot SON te zien wat aangeeft dat het allemaal afgelopen is, een drogere afsluiting kan je je niet bedenken.

Tegenwoordig zijn de opbouw van de Turkse films stukken beter en wordt er beter geacteerd, echte professionals worden betrokken bij de montages dus zijn de films technisch helemaal tiptop in orde. De Turkse filmindustrie kan geprezen worden om zijn onrealisme, droge humor, boordevol gekke actie en natuurlijk het hoge drama gehalte, je houdt ervan of je haat het, de keus is aan jullie.

Time Management

Wed, 03 Feb 2010 17:43:48 +0000

Time management

OMG, het is alweer 3 februari 2010. Echt waar! En ook daadwerkelijk februari. Kijk, mijn laptop zegt het. En mijn telefoon ook! Op school hoor ik het ook. Zelfs in winkels merk ik het, want overal heb je weer blije valentijnstroep. Op straat ligt er nog sneeuw. Het is zo weer lente en voor ik het weet is het weer zomer! En dan is het weer herfst en.. ik zit nog steeds in de vicieuze cirkel van het niet zorgvuldig omgaan met de tijd die mij gegeven wordt. Wat heb ik in vredesnaam uitgespookt al die tijd, terwijl ik altijd klaag dat ik me verveel en de tijd maar niet voorbij wil. Het is voorbij en het gaat voorbij en nog veel sneller dan ik me ervan bewust ben. OMG, OMG, OMG! Ok�, genoeg verdramatiseerd. It�s time for a metamorfose. Ja, echt. Deze keer ga ik het anders aanpakken. Wedden?! Als ik verlies ga ik met een doos stoepkrijt de naam van de nummer 1 nerd van mijn school op de schoolplein tekenen met hartjes, bloemetjes en andere gekkigheid wat ik ooit deed toen ik 6 jaar was. �n natuurlijk mijn eigen naam erbij!

Tijd is kostbaar, tijd is geld waard. Ja, geld. Heel veel geld. Want als ik iets meer moeite doe, studeer ik eerder af en kan ik alle centjes binnen laten rollen. Maar waarom gaat het zo moeizaam? Ik denk na, yup ik denk na! Oeeee, hij loopt langs. Kriebel, kriebel. Bur�in, je bent op school voor uh, je studie. Ik heb geen les meer en ik ben begonnen met schrjiven. Waar ben ik? Voor de klaslokaal van een super leuke jonge Turkse leraar. Waarom? Weet ik niet. Hij komt steeds de klas uit, loopt ergens heen om vervolgens weer terug te komen en te verdwijnen. Waar hadden we het over? Oh ja, over time management. Wacht, even een liedje op Youtube openen. Kijk, er zijn weer heel veel minuten voorbij zonder dat ik het door heb. En het is niet moeilijk om de conclusie te trekken dat mijn prioriteiten sterk uiteenvallen en dit misschien de kern van het probleem is.

ANYWAY, wat is tijd eigenlijk? Hoeveel heb ik ervan? Wat kan ik ermee doen? Uh, laat ik even rekenen; Een week heeft 7 dagen en een dag heeft 24 uren. 7 x 24 = 168 uren. Daarvan slaap ik 8 uur per dag x 7 = 56 uren. 168 � 56 = 112. Daarvan ga ik 25 uur naar school. Nee, ik mag niet spijbelen! 112 � 25 = 87. Van een gemiddelde opleiding wordt verwacht dat je 25 uur besteeds aan het maken van huiswerk. Het realiseren ervan valt altijd tegen. Maar goed, het zij zo. We doen weer optimistisch - zoals altijd � en we plannen in dat we daadwerkelijk 25 uur per week studeren. 87 � 25 = 62. Daarvan eten en drinken we tot 2 uur per dag met alle opgeruim erbij x 7 = 14. 62 � 12 = 50. Persoonlijke verzorging; denk aan douchen, wc bezoekjes, tanden poetsen, haren doen, sminken= make-up opdoen en het uitkiezen van de dagelijkse outfit. Bij mij verschilt het nogal. De ene keer wil ik in de spotlights staan en zoek ik zorgvuldig wat ik ga aantrekken, de bijbehorende sieraden en make-up en de andere keer doe ik mijn trainingsbroek en sneakers aan en trek ik de deur achter me dicht. Dat duurt ook wel 2 uurtjes per dag, dus in totaal x 7 = 14. Houden we het nog bij? 50 � 14 = 36. Ik doe natuurlijk ook nog aan sport, want ik ben �stof op de markt die te koop staat� en zo hoor ik er weldegelijk uit te zien. Daarvoor bezoek ik de sportschool 2 tot 3 keer per week x 2 uur kwijt (incl. het omkleden, kletsen, drinken, op de bus wachten en reizen). Ik kom op een totaal van 36 � 6 = 30. Mijn laptop gaat bijna uitvallen. Ik hou het kort. Of het krachtig zal zijn weet ik niet. Ik woon achter school, dus ik reis niet. Ik heb geen bijbaantje, dus dat hoef ik er niet van af te trekken. Hoogstwaarschijnlijk vul ik de helft door te socialiseren. Misschien slaap ik een uurtje langer gemiddeld, waardoor ik maar 23 uur over houd. Daarvan zou ik best een bijbaantje kunnen nemen. Voor de ware blijft geen tijd meer over. Maar voorlopig maakt dat ook niet uit. Hij liet me per brief in een wijnfles van Albert Heijn eigen merk die ik in de Rijn vond weten dat hij onderweg is en dat ik mijn studie moet afgerond hebben tot het moment van zijn aankomst.
Ok� en nu eerlijk. Ik socialiseer net zoveel als dat ik slaap en zo begrijp ik waarom ik last heb van faalangst, stress en n�g meer behoefte heb aan shoppen, eten en de ware vinden. Allemaal onschuldige vormen van drugs die me alles laten vergeten, maar al gauw zijn nawerkingen hebben. De zogenaamde kort-termijn bevredigingen.

Zodra ik de daad weer oppak gaat het heel even super goed en vervolgens geniet ik t� laaaaaaaaaangggggg na van de voorlopige successen die ik heb geboekt en leg ik me er weer eventjes bij neer en maak ik weer een puinhoop van mijn leven. Zo val ik terug in de vicieuze cirkel en wanneer ik er weer genoeg van heb of dat het echt nodig is om weer op rails te komen schud ik mezelf weer wakker. Ik begin me onderhand wel bewust te worden van mijn onbekwaamheid. Of het daadwerkelijk onbekwaamheid weet ik niet zozeer. Ik ben vaak bewust naief en ontwetend. Want ergens haat ik eeuwige stabiliteit, ritme, discipline, voorspelbaarheid, punctueel zijn en orde. Ik hou ervan om mijn leven zo onvoorspelbaar en avontuurlijk te maken. Ik ben misschien 748783987 keer op mijn bek gevallen en steeds steviger opgestaan. En ik word er steeds beter in moet ik toegeven. Ooit ben ik klaar voor het �perfect� leven, maar voorlopig leef ik me uit in de speeltuin van het leven. Of ik moet voor de 748783988e keer op mijn bek vallen. Zelfs dat zal niet genoeg zijn voor mij. Wat maakt het ook uit. Het is mijn leven.

Turkse Schizofrenie

Sun, 31 Jan 2010 15:27:49 +0000

We zijn het allemaal zat. Turken roddelen teveel, gunnen je het licht in de ogen niet en zijn gewoon dom omdat ze weinig aan acceptatie doen.

Zelfontkenning, mijn favoriete zonde. Want natuurlijk ben jij nou net die ene Turk die anders is, apart is. Gek genoeg denkt bijna iedereen zo over zichzelf. Allemaal hele aparte, originele Turken. Allemaal. Laat mijn logica mij nu in de steek of maakt dat iedereen weer gemiddeld? Het is niet mijn favoriet, maar ik vind de show off grappig. Seriously dude, het is een callcentre baan, ik weet niet waarom je een pak aan hebt maar of je hebt het gedeelte waarin je werd verteld dat je contact met klanten kreeg te serieus genomen of je hebt iedereen verteld dat je werkt bij een belangrijk bedrijf die iets belangrijks doet waarin jij als manager een belangrijke functie hebt. In ieder geval heel belangrijk. En het liefst gaan we natuurlijk allemaal wonen in een wijk waar zo min mogelijk Turken zijn en natuurlijk denken nieuwkomers in jouw wijk ook zo over jou. We zijn allemaal schuldig aan iets waar we gezamenlijk aan bijdragen en we hekelen het allemaal, maar niemand heeft het gedaan. Nee. Het was Harry die het heeft gedaan.

Een meisje moet maagd blijven, natuurlijk verdedigt iedereen dat. En jij ook. Mits je natuurlijk zelf ook nog steeds maagd bent, des te meer reden om veilig bij de club te horen door te roepen wat iedereen roept. Het hoort zo, het moet en iedereen die zich er niet naar gedraagt is afvallig en in zijn ergste geval een slet. Het is ook nog eens goed voor je zelfvertrouwen, andermans slechte daden bevestigen jouw goedheid, alleen de fucking aureool op je kop ontbreekt. Het heeft in ieder geval een therapeutisch effect, dat maakt het universum minder boos en bespaart ons negatieve energie. Maar het wordt pas interessant als je zelf geen maagd meer bent, volgens mij heet het cognitieve dissonantie in de psychologie; Turken zijn gewoon dom en zullen het toch niet begrijpen en aan acceptatie doet men al helemaal niet. You go girl. En vergeet niet een kit te bestellen uit China.

Iedereen kent hem wel, die ene die onlangs een hele goede baan heeft gekregen, auto van de zaak erbij, telefoon en laptop. Genoeg redenen om eens lekker overheen te zeiken. En ‘ene’ schept ook nogal op, een enorm belangrijk figuur op werk, zijn baas mept hem zelfs op zijn kont en natuurlijk niet te vergeten, bakken geld, wat te pas en te onpas te berde wordt gebracht. Alles wat anderen niet zouden kunnen bereiken in het leven, want ja, het enige doel waarvoor we op God’s groene aarde zijn gezet is om een goede baan te krijgen met een auto, telefoon en laptop. Net of niemand een auto, telefoon en laptop heeft. Elke sjappie met een abonnement krijgt een telefoon en laptop en met een beetje geluk mag je in de auto van je vader rondrijden of koop je er zelf ��n. En toch, het is disturbing. Die ene heeft het wel voor elkaar en ogenschijnlijk zit zijn baas met zijn hoofd in zijn kont. Wat een eikel. Wat een viezerik. Want wisten jullie dat ‘ene’ eigenlijk helemaal niet zo’n geweldige baan heeft? Nee. Hij mag alleen telefoons beantwoorden en de auto is niet van de zaak maar van hemzelf en de rest is opgeblazen. Dat doet een mens goed. Zoveel redenen in je eigen hoofd gepraat om het kutgevoel weg te nemen. Nu is ‘ene’ gewoon als alle anderen. Als ik. En trouwens, ‘ene’ is toch al een smiecht, want hij stal geld van zijn baas en is onlangs gezien met een andere vrouw. Ja, alle Turken roddelen trouwens, ben er echt enorm op tegen. Ik? Nee, ik roddel nooit. Ik constateer alleen maar.

Ayse heeft een vriend. Goh wat raar. Nee, het is pas raar als ze ook nog eens een knappe vriend heeft. Zo ��n willen we allemaal, en nee, dat schoonheid van binnen zit zegt men tegen mensen met overgewicht of om gewoon iemand niet direct uit te hoeven sluiten van belangstelling als je die persoon nog niet gezien hebt. Alsof de persoon tegenover zich aangesproken zou voelen, iedereen vind zichzelf knap. De waarheid is anders, de wereld bestaat eenmaal uit knappe en lelijke mensen, dat schoonheid van binnen zit, zegt men ook om te doen of ze een persoonlijkheid hebben. Uiteindelijk wil het oog wat, vooral mannen, dat is maar goed ook, anders waren we waarschijnlijk uitgestorven omdat mannen niet hadden kunnen jagen en boomknuffelaars waren geweest omdat ze gevoelens en persoonlijkheden van al het flora en fauna zo belangrijk hadden gevonden. Maar goed. Ayse heeft een knappe vriend. Op zo’n moment heeft alleen Ayse een vriend op de hele wereld. Waarom Ayse, wat heeft zij wat ik niet heb? Ja hoor, van het hoofd tot aan de tenen, alles is compleet. Oke, ik heb elf tenen, ik heb zelfs meer dan zij en toch heeft Ayse een vriend en ik niet. Zo geweldig is ze eigenlijk helemaal niet en FYI ze had hiervoor ook met Ahmet en Mehmet en de rest van de Turken uit Utrecht. Dat ontneemt Ayse het volledige recht op een vriend tot het einde der dagen of in elk geval totdat ik ook een vriend heb. Na lang denken kom ik tot de reden van al het ongeluk in mijn liefdesleven. Het is me gewoon niet gegund denk ik.